خرداد ۱۳, ۱۳۹۳ | در: مجموعه یادداشت ها

داستانِ والیبال ما و حلزون و کوهستانِ فوجی*

به بهانۀ دومین باخت تیم ملی والیبال ایران مقابل ایتالیا در لیگ جهانی والیبال سال ۲۰۱۴

00944856

سال گذشته، درست در همین روزها و روزهای پیش رو، برای مردم شاید جذاب تر از رقابت های انتخاباتی ای که جریان داشت، رقابت های لیگ جهانی والیبال بود. رقابت هایی که برای اولین بار تیم ملی والیبال ما حضوری جدی و البته جذاب و دیدنی در آن داشت، حضوری که نهایتاً منجر شد که تیم ملی والیبال ایران، رتبۀ نهم جهان را کسب نماید، یعنی بالاتر از فرانسه(تیم دوم در سال ۲۰۰۶)، لهستان(تیم سوم در سال ۲۰۱۱)، آمریکا (تیم دوم در سال ۲۰۱۱ و سوم در سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۷) و کوبا (قهرمان ۱۹۹۸ و تیم دوم و سوم در سال های متمادی)…

این شد که ورزشی غیر از فوتبال، توجه مردم را به خود جلب کرد، شادی آفرین شد و نهایتاً توقع ایجاد کرد. توقعِ رتبه های بالاتر در مسابقات جام جهانی و در لیگ جهانی ۲۰۱۴٫ مسابقاتی که این روزها در جریان است و تیم ملی ایران اولین و دومین بازی اش در مقابل ایتالیا را بازندۀ میدان بوده است.

بله، بازنده!

و خب این باخت برای ما ایرانی ها سخت بود و گران تمام شد!! و این سوال همۀ ما بود که “چرا؟ چرا ما باید هر دو بازی را واگذار کنیم. آن هم با نتیجۀ صفر بر سه !؟ “

و اینجاست که بد نیست به خودمان یادآوری کنیم که تیم ملی والیبال ایتالیا در لیگ جهانی، ۸ سال متمادی (از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰، به جز سال های ۹۳ و ۹۶) قهرمان بوده و ۳ سال ، دوم و ۳ سال ، سوم جهان بوده است و باخت ما به این تیم فاجعه نیست.

امسال ما هم گروه تیم های ایتالیا، برزیل ( که خود تقریبا ۹ سال متمادی قهرمان جهان بوده است.) و لهستان هستیم. حال اگر ایتالیا را که از مجموع ۴ بازی انجام شده اش ، ۱۲ امتیاز گرفته را کنار بگذاریم در می یابیم که اوضاع تیم ملی ما در جدول چندان نا امید کننده نیست، چرا که برزیل از ۴ بازی انجام شده اش تنها ۳ امتیاز گرفته و لهستان از ۲ بازی، ۳ امتیاز.

پس نکتۀ اول اینکه شرایط ما در این جدول چندان ناامید کننده نیست؛ آن هم در میدان رقابتیِ لیگ جهانی؛ که تعداد بازی ها زیاد است و نتایج اولیه ممکن است هیچ شباهتی به نتیجۀ پایانی نداشته باشد ( البته ما در این میدان تازه کاریم و با ابعادش نا آشنا! و همین است که دو بار باخت از مجموع ۱۰ بازی، برایمان فاجعه آمیز به نظر می آید)  و دیگر اینکه نباید فراموش کنیم که باخت در مقابل تیم قدرتمندی چون تیم ملی ایتالیا، برای تیم ملی ما یک فاجعه نیست.

و نکتۀ دوم …

تیم ملی والیبال ایران در عرصۀ بازی های بین الملل در سال ۲۰۱۳، یک پدیدۀ نو ظهور بود، پدیده ای که همه را شوکه کرد. یعنی هیچ کس، حتی خودمان هم فکر نمی کردیم این چنین قدرتمند در مسابقات حاضر شویم و در سطح اول والیبال جهان طبقه بندی گردیم. حال آنکه توجه به زیر ساخت ها و پرورش استعداد ها بالاخره نتیجه داد.

و ما نهایتاً قدم در راه پیشرفت گذاشتیم.

یعنی قدم در یک راه طولانی.

یعنی اگر سال ۲۰۱۳، رتبه نهم را در جهان کسب کردیم و بعد بتوانیم سالانه با یک بازه کوچک ، رتبه تیم مان را بالا ببریم؛ ( می گویم بازه کوچک از این جهت که ممکن است امسال ما تیم یازدهم بشویم ، سال بعد هشتم ) و چندسالی در این بازه باشیم ، نهایتاً بعد از چند سال می توانیم توانایی هایمان را به اندازۀ  تیم هشتم جهان “بودن” به ثبات برسانیم و سپس وارد مرحلۀ بعد شویم.

و باید این مسیر را با همین آهستگی پیمود. وگرنه مثل هلند ، یک سال اول بودن و سالی دیگر سوم یا دوم و نهایتاً در سال ۲۰۱۳ ، چهاردهم شدن سهل است و بی ارزش. ( رتبۀ جهانی هلند در لیگ ۲۰۱۳ پائین تر از ما و چهاردهم بود. )

ما باید زیرساخت داشته باشیم . ما باید به فکر تیم ملی مان بعد از این اعضای فعلی باشیم، یعنی پرورش استعداد ها ، ما باید به اندازه از تیم مان توقع داشته باشیم ، پله پله بالا برویم و به ثبات برسیم و بعد پلۀ بعدی!

اینگونه می شود که حتی اگر اول جهان نشویم ( مثل ایتالیا که سال پیش سوم شد) اما باز هم اول “شدن” برای ماست. یا مثلاً تیم روسیه که سالها دوم و سوم بود تا بالاخره اول شد.

ما همه خوشحالیم که غیر از مسابقات مختلف فوتبال ، حالا والیبال هم برایمان جذاب است و می تواند سرگرممان کند . حتی عِرق ملی مان را تحریک کند. ما همه خوشحالیم که پدیــدۀ لیگ جهانی و جام جهانی والیبال شدیم.

اما واقع بینانه بودن این است که ما بالاخره بعد از سال ها نهم شده ایم ، آن هم فقط یک بار ، فقط همین.

———————————————————————————————

* اشاره به یک هایکو  ژاپنی : ” حلزون!  از کوهستان فوجی بالا برو ، اما آرام ، آرام . “

فرم ارسال دیدگاه