بهمن ۱۵, ۱۳۹۳ | در: مجموعه یادداشت ها

رنگی بدیع بر صورت ” شور “

یادداشتی بر اجرای تکنوازی سه تار سپیده مشکی در سی اُمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر

۷_۸۷۰۲۲۸_L600-e1423996473740-300x257

سپیده مشکی در دومین روز از جشنواره بین المللی موسیقی فجر ، در بخش نسلی دیگر بر روی سن رفت و به تکنوازی سه تار پرداخت . یک اجرای ساده ، بدیع و بی نقص .

تکنوازی سه تار سپیده مشکی همه مخاطبین را در جای خود میخکوب کرد و… بار دیگر ما را امیدوار کرد که کسانی هستند که به موسیقی سنتی ایران روحی جدید می دمند و با پافشاری بر اصول و اسلوب ردیف موسیقی سنتی ایران ، رنگی نو بر صورت آن می پاشند که همه را جذب این موسیقی کند و مانایی آن را تضمین نماید .

این تکنوازی سه تار در دستگاه شور ، با فرود و فرازهای خاص خود و همراه با تکنیک های بدیع و به قول خود نوازنده ظرایفی که تغییر کرده بودند ، به حال و هوای شور ، رنگی نو زد و البته تسلط نوازنده در این مسیر بسیار مهم بود و چشمگیر .

از منظری دیگر نیز حضور یک نوازنده زن چیره دست که جسارت تکنوازی دارد نویدی است برای موسیقی سنتی ایران که زنان بیشتر در گروه ها نوازنده هستند و کمتر دیده می شوند و کمتر جسارت چنین حرکتی را دارند ، که من و بر اساس آنچه سپیده مشکی در معرفی خود در بروشور جشنواره گفته ، خود او ، معتقدیم که این جسارت ثمره تلاش بزرگ استادی است که روح خواستن و حرکت کردن را در بسیاری دمید و به آنان آموخت که به اصول موسیقی سنتی پایبند باشند اما از افزودن رنگی نو بر آن نهراسند و وقتی حرفی برای گفتن دارند حتما بر روی صحنه بروند و آن را برای مردم بگویند . چنانکه مشکی این کار را کرد و حرفش را در بخشی از جشنواره که مسابقه ای هم نیست ، به گوش مردم رساند .

 

____________________________________________________________________

اشاره : این مطلب پیش از این در وبسایت فرهنگی، هنری هفت گاه منتشر گردیده است .

فرم ارسال دیدگاه