مهر ۳۰, ۱۳۹۳ | در: مجموعه یادداشت ها

وقتی ” شیپور صلح ” موسیقی ما را جهانی کرد

یادداشتی بر کنسرت ” شیپور صلح “

213233

کنسرت ارکستر مجلسی تهران به رهبری بردیا کیارس ، آهنگسازی علی قمصری و خوانندگی محمد معتمدی ، با عنوان ” شیپور صلح ” ، شنبه شب ، ۲۶ مهرماه در برج میلاد اجرا گردید .

 

کنسرتی که یک کنسرت ارکسترال تمام عیار بود ، کنسرتی که همه ی مخاطبین خود را راضی کرد و نمونه ای موفق برای گروهی جوان بود …

 

علی قمصری ، موزیسین و آهنگسازی جوان است که بعد از کنسرت ” شیپور صلح ” ما را امیدوار کرد که یک آهنگساز جوان و توانمند در راه است که خلق آثاری چون ” نینوا ” ی حسین علیزاده از او نه تنها بعید نیست ، بلکه حتمی است .

 

او در آهنگسازی ” شیپور صلح ” معنای تبدیل سوژه به ابژه را به خوبی درک کرده است و موسیقی را در خدمت پیام خود گرفته است . موسیقی او در این کنسرت حرف جهانی می زند و علی رعم حضور سازهای ایرانی به صورت سلو و پر رنگ ، زبانش فارسی نیست و صلح را برای همه ی جهان می خواهد . گرچه در قطعه ی پایانی این جهانی حرف زدن را فدای ایجاد شور و هیجان ملی در تماشاچی می کند و یک ترانه میهن پرستانه بر آن سوار می کند ، حال آنکه این ترانه با سوژه موسیقی ” شیپور صلح ” هیچ سنخیتی ندارد و شاید از عدم اعتماد به نفس قمصری ناشی شده باشد که خواسته با تحریک عرق ملی مخاطب او را راضی و سرخوش روانه خانه کند . حال آنکه بی شک انتخاب ترانه ای با سوژه ی جهانی برای پایانبندی یک کنسرت ارکسترال ، انتخابی اصولی تر بود .

 

تار نوازی قمصری نیز بسیار عالی است و مخاطب را به اوج می برد و ترکیبی عالی است از تکنیک و احساس .

 

معتمدی نیز چون اکثر این روزهای پر کار او ، استوار و اصولی ظاهر شد و صدایش به عنوان بخشی از ارکستر و همراه با آن در القا پیام موسیقی موثر بود و وظیفه ی خود را به عنوان یک ساز به درستی ایفا کرد .

 

بردیا کیارس و ارکستر مجلسی تهران و به همراه آنان ، نوازندگان سازهای سنتی ایرانی به عنوان نوازندگان سلو ، قوی و هماهنگ ظاهر شدند . گرچه نحوه ی چیدمان ارکستر کمی درهم بود و زیبایی یک اجرای ارکسترال را کم می کرد اما از لحاظ موسیقایی همه در یک سطح و حرفه ای بودند . البته گروه کر حضوری بی معنا و کم رنگ و نمایشی داشتند و جز در قطعه ی ” آریایی میهن ” اساسا بهتر آن بود که حذف می شد .

 

بی شک اجرای ” شیپور صلح ” تلفیق موسیقی سنتی و کلاسیک غرب نیست اما یک همراهی و هم زبانی است بین آلات موسیقی غربی و سازهای ایرانی و اثبات اینکه موسیقی زبان مشترک همه ی مردم جهان است و حتی ابزاری در خدمت صلح جهانی .

 

______________________________________________________________________________

اشاره : این مطلب پیش از این در وبسایت فرهنگی، هنری هفت گاه منتشر گردیده است .

 

فرم ارسال دیدگاه